پيتزا، عشق و چشم چروني! من توی یه پیتزا فروشی کار می کنم. شغلم آوردن پیتزا و بردن ته مانده غذاست و دستمال کشیدن به میزها! اما کار دیگه ای هم دارم. اون هم چت کردن هست. با این و اون. پسر و دختر.. اما ترجیحا دختر! زشت، زیبا فرقی نداره. دیوار خیال بلنده و من یه خیال باف واقعی! چند وقت بود با یه دختر توی چت آشنا شده بودم. طرف مهندسی می خوند و حسابی باد تو کلش داشت. هدفم این بود که کمی سر به سرش بزارم. بهش گفتم که من هم مهندسی می خونم!!! البته توی چند تا شرکت کار هم می کنم. مهندس مشاور و این چرت و پرتا. گفته بودم که عمران خونده ام. الان هم دارم فوق می خونم!! کف بدبخت بریده بود. وانمود کردم که بهش علاقه مند شدم. می دونستم که خوشحال شده!! گفت که اهل تهران هست و من ها بهش گفتم که من اهل تهران نیستم. اما تهران ساکنم.( در واقع تهرانی بودم و بهش دروغ گفتم). حسابی بازار سرکاری داغ بود. بعد چند روز صحبت ازش تونستم ویس بگیرم. صدای قشنگی داشت. من هم از دیوار خیال بالا رفتم و یواشکی قیافش رو هم دیدم!! بد نبود. کم کم به هم نزدیک شدیم. صحبت ها از شوخی های معمولی گذشت و بحث به علایق و خواسته ها و .... رسید. یه روز تو چت بهم گفت: - مجيد! - جونم آرزو! - تو اینجا! تهران.. توی یه شهر غریب چی کار می کنی؟؟ دلت نمی پکه از تنهایی؟ - آرزو! چی کار کنم دیگه! زندگی همینه! البته من اینجا چند تا دوست هم دارم! بعضی وقتا باهاشون می گردم. پیاده قدم می زنم و با آجرها صحبت می کنم. هر از چند گاهی که پیتزا فروشی مورد علاقه ام می رم. تازه! تو که هستی خانومی! اصلا دیگه دلتنگ نمیشم! (خداییش استاد تمام سرکار گذاشتن بودم) - (چند تا قلب و گل فرستاد) خواهش می کنم مجيد! منم با تو احساس تنهایی نمی کنم. چه پیتزا فروشی میری؟ چطوری هست که بهش علاقه داری؟ - آهنگ هایی از كیتارو و ونجلس و یانی برا پخش می ذاره! فضای ساده و قشنگی داره! به پیتزا فروشی ........ می رم!! ( عمدا اسم پیتزا فروشی خودمون رو گفتم. چون می دونستم میاد و می خواستم ببینمش) (صحبت رو عوض کردیم و بردیم به سمت عشق و هر دو مدتی روی لبه تیغ قدم زدیم. در حالی که منتظر بدیم تیغ دست طرفمون رو ببره تا پانسمانش کنیم!!) اون شب گذشت. شبهای بعدی هم! هر روز باهم حرف می زدیم. کم کمک داشت اوضاع جدی میشد!! اون روزهم تو پیتزا فروشی بودم. ساعت 9 بود. پیتزا فروشی پر بود. یه مرد یه طرف نشسته بود. چند تا دختر هم يه طرف. انصافا يكي از يكي خوشگا تر!یه خانواده هم یه طرف. چند تا زوج عاشق هم تو پیتزا فروشی داشتن کلمات عشق رو لب خوانی می کردن.. منم سرم شلوغ بود. آهنگ carvansary از كيتارو داشت پخش ميشد و من تند تند بين ميزا مي گشتم. به ميز يه زوج عاشق رسيدم. - خوش اومدن! غذاتون رو انتخاب كردين؟ - خانوم! بفرما ببينيم! - به طرف خانوم برگشتم. - بذار فكر كنم.( خانوم گفت) ( خواستم بگم هر قدر دوست داري فكر كن. تا فردا فكر كن. من هم دارم نگات مي كنم) هر قدر بيشتر نگاش مي كردم، عطشم بيشتر ميشد! زيبا بود. با چشم هايي مهربون و ناز! مثل همون قضيه يه باغ گل سرخ و يه گل سرخ داستان شازده كوچولو بود! صداي شوهرش در اومد: الميرا زود باش ديگه! آقا منتظره! من فهميدم سوتي دادم و سرم رو پايين انداختم. بالاخره سفارش داد.. رفتم سر ميز دخترا. سفارش اونا رو هم گرفتم. يكيشون قشنگ بود. يه طوري بهم نگاه مي كرد!اما بعد از ديدن الميرا خانوم خيلي جديش نگرفتم.  دلم صداي داريوش رو مي خواست تا پنجه هاي كيتارو! مي دونستم شوهر داره! نبايد بهش فكر مي كردم. به طرف ميز دخترا يه نگاه كوتاه انداختم. الميرا خانوم و شوهرش رفتن. من هم رفتم سر صندوق. دخترا هم پاشدن كه برن. موقعي كه از در بيرون مي رفتن، داشتن تعارف مي كردن. بالاخره يكيشون گفت: اه. آرزو برو ديگه! كشتي ما رو! چقدر تعارف مي كني آخه دختر! مثل خري كه صداي گرگ شنيده گوشام تيز شد! خواستم برم دنبالش و آرزو رو پيدا كنم. اما دير شده بود. نمي تونستم از پيتزا فروشي بيرون برم! اعصابم خراب بود. چه موقعيتي از دست رفته بود. همش تقصير چشم چروني خودم بود. اون زن و شوهر باعث شده بودن كه حواسم از ميز دخترا پرت بشه. اه. مثل ابر بهاري مي خواستم گريه كنم. مثل اينكه خودم هم داشت باورم ميشد كه مي خوام آرزو رو بگيرم. بايد بهش همه چي رو مي گفتم. بايد تمومش مي كردم. اون شب تموم شد و من رفتم خونه! آرزو اون شب on نشد. فرداش عوضش اومد. سر موقع! - مجيد! - چيه آرزو! - چه خبر؟ مثل اينكه حال نداري؟ - نه! مي خوام خيلي وقته چيزي بهت بگم. - خوب بگو. (بازم آرزو)- راستي! پريروز رفته بودم به پيتزا فروشي مورد علاقه تو! مجيد! مي ذاري اول من بگم؟ - بگو آرزو! - راستش من دروغ گفتم بهت. من مهندسي نمي خونم. ادبيات خوندم! الان هم بيكارم. كاري به جز گوش دادن يه موسيقي هم ندارم. ديگه نمي خوام بيشتر از اين بهت دروغ بگم. شرمنده كه اين همه مدت سر كارت گذاشتم!! پريروز اومدم پيتزا فروشي. فكر كنم شناختمت. يه گوشه تنها نشسته بودي! وقتي ديدمت با خودم گفتم نبايد بيشتر از اين بهت دروغ بگم. منو ببخش. (دهنم باز موند بود. اين دختره از منم زرنگتر بود) -آرزو! ( خواستم هرچي فحش بلدم بهش بگم، اما يادم اومد كه خودم هم كمتر از اون دروغ نگفتم) پس گفتم: - خوب منم بايد چند تا چيز بهت بگم! - بگو.. - مجيد! صبر كن. يه چيز ديگه هم مونده! بگم يكم بخند! - پيتزافروشي تون عجب گارسون باكلاسي داشت! اگه ازم خواستگاري كنه، با كله بهش جواب مثبت مي دم! - عجب!!!!! خواستم دقيق بشناسمش! تنها رفته بودي به پيتزا فروشي؟ - نه! با داداشم بوديم! راستي مجيد! اسم واقعي من الميراست. اين هم يه دروغ ديگه! (سرم داشت بد جور گيج مي رفت)   ............................................................................................................... پ.ن.۱:سلام.خوب بودین بهتر شدین؟ پ.ن.۲:این آپو کردم تا همه دور هم با هم بخندیم...مخصوصا اونایی که غمگینن که لازم نیست اسم ببرم خودشون میدونن با کیم پ.ن.۳:خوب بستونه دیگه حالا برین نظر بدین

       به نام آنکه گل را رنگ و بو داد  

ُفرياد من از داغ تو است

گفته بودم چو بیایی

کاش آسمان حرف کویر را می فهمید و اشک خود را نثار گونه های خشک کویر می کرد.

کاش واژه حقیقت آن قدر با لبها صمیمی بود که برای بیان کردنش به شهامت نیازی نبود.

کاش دلها آن قدر خالص بودند که دعاها قبل از پایین آمدن دستها مستجاب می شد.

کاش شمع حقیقت ، محبت را در تقلای بال وپر پروانه می دید و او را باور می کرد.

کاش مهتاب دلت با کوچه های تاریک دلم آشناتر بود.

کاش بهار آن قدرمهربان بود که باغ را به دست پاییز نمی سپرد.

کاش فریاد آن قدربی صدا بود که حرمت سکوت را نمی شکست.

کاش مرگ و جدایی معنی عاطفه را می فهمید.

کاش می فهمیدی که تو را تا اوج هستی می پرستمت.

و ای کاش عشق را در نگاه نگران من می دیدی.

 

---

پ.ن.۱: سلام سلام و باز هم سلام.یه دونه دیگه هم سلام.اگه گفتید فلسفه ی این چند تا سلام چیه؟

پ.ن.۲: خوب خوبید؟خوشید؟سلامتید؟انشالله که همه خوبن

پ.ن.۳: بابا کشتید مارو از بس گفتید آپ کنید آپ کنید.آخه چه فایده من آپ کنم وقتی مریم نیست؟

پ.ن.۴: ۲هفته دیگه ایشالله مریم ما هم بر می گرده.می خواستم آپ بدی با حضور مریم باشه اما به دلیل شاکی شدن بعضی دوستان دیگه بیشتر از این لفتش دادن جایز نیست،یعنی خطرناک حسسسسسسسن.

پ.ن.۵: بیا داش محمد اینم آپ ، حالا بهونت دیگه چیه؟

پ.ن.۶: خب به قول معروف،بستونه دیگه برید نظر بدید.

امروز رفت،دلم برایش تنگ است

 شمع سوزان توام اینگونه خاموشم نکن

بنگر یادم کن